And if it harms none, Do what you will
 
ΦόρουμΦόρουμ  ΕγγραφήΕγγραφή  ΣύνδεσηΣύνδεση  

Μοιραστείτε | 
 

 Η Εκκλησία του Σατανά

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Walpurgisnacht
Wannabe Μάγος
Wannabe Μάγος


Θηλυκό Ταύρος Άλογο
Ημερομηνία εγγραφής : 03/03/2016

ΔημοσίευσηΘέμα: Η Εκκλησία του Σατανά   Πεμ Μαρ 03, 2016 3:50 pm

Η Εκκλησία του Σατανά

Ιστορικά στοιχεία

Σύμφωνα με την άποψη του Massimo Introvigne οι ρίζες αυτής της κίνησης στο San Francisco πρέπει να αναζητηθούν στην ανάμειξη της παράδοσης του Crowley, του κόσμου της υποκουλτούρας, των οργανώσεων που έχουν αντικληρικό πνεύμα και στρέφονται εναντίον της κυριαρχούσας ηθικής, όπως είναι η Sexual Freedom League (Λίγκα για σεξουαλική Ελευθερία) της δεκαετίας του 1970 στην Καλιφόρνια. Ο «μεσσίας» της «Εκκλησίας του Σατανά» Anton Szandor LaVey ήταν μέλος αυτής της κίνησης (Μ. Introvigne, Aufdem Spurendes Satanismus, σ. 16).

Ο LaVey γεννήθηκε το 1930. Δεκαπεντάχρονος εγκατέλειψε οικογένεια και σχολείο για να εργαστεί σε τσίρκο, όπου εξελίχθηκε σε θηριοδαμαστή. 19 ετών εγκατέλειψε το τσίρκο και εργάστηκε σε «Karneval», ένα είδος θεάματος για ενήλικες, όπου έπαιζαν άνθρωποι των τρικ, υπνωτιστές, χορεύτριες και Strip-Girls. Τότε άλλαξε το όνομα του σε LaVey (Το αρχικό του όνομα ήταν Howard Levy). Στα 21 του χρόνια παντρεύτηκε. Σχεδόν αμέσως πήρε διαζύγιο. Παρακολούθησε μαθήματα εγκληματολογίας και έγινε φωτογράφος στην αστυνομία του San Francisco.

Όπως ο ίδιος αναφέρει, η συχνή επαφή του με πτώματα που έπρεπε να φωτογραφίσει, τον έκαναν πιο κυνικό απέναντι στο θάνατο. Στη δεκαετία του 1950 άρχισε να ενδιαφέρεται σοβαρά για τον αποκρυφισμό. Κάθε Παρασκευή βράδυ συγκέντρωνε στο σπίτι του οπαδούς για «συνέδρια» εσωτερικισμού, για τα οποία απαιτούσε εισιτήριο. Τράβηξε την προσοχή του τύπου. Δημοσιεύθηκε η είδηση πως ένα «συνέδριο» για τον κανιβαλισμό έκλεισε με γεύμα, όπου προσφέρθηκε για φαγητό ψημένο κρέας από ανθρώπινο πτώμα (βλ. Α. Lyons, Satan Wants you. The Cult of Devil Worship in America, New York 1988, σ. 107).

Στη δεκαετία του 1970 γνωρίστηκε με τον γνωστό αποκρυφιστή Kenneth Anger, που παρήγαγε ένα σατανικό φιλμ με τίτλο «Inauguration of the Pleasure Dome», το οποίο εκινείτο στον πνευματικό χώρο του Α. Crowley. Ένα άλλο «προϊόν» του Kenneth, ήταν το βιβλίο «Hollywood Babylon» (1959), που εμφορείται από ανάμικτα συναισθήματα αγάπης και μίσους για το κόσμο. Ο Kenneth εισήγαγε τον LaVey στην «καλή κοινωνία» του Hollywood.

Ο LaVey μαζί με τη δεύτερη γυναίκα του Diane και τον Anger ίδρυσε την κίνηση Magic Circle, από την οποία το 1966 προήλθε η «Εκκλησία του Σατανά». Είναι ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι η σατανιστική αυτή «εκκλησία» ιδρύθηκε την νύχτα της 30ης Απριλίου, δηλαδή την Walpurgisnacht που αποτελεί βασική σατανιστική εορτή. Το έτος αυτό θεωρείται ως έναρξη της Εποχής του Σατανά. Γι’ αυτό και από αυτό το έτος αρχίζει το ημερολόγιο της κίνησης. Έτσι στη «Βίβλο του Σατανά» (The Satanic Bible), έκδοση 1976, σημειώνεται: XI Anuo Satana. Η «Βίβλος» αυτή εκδόθηκε από τον LaVey, κατ’αρχήν το 1968. Το 1972 ο LaVey εξέδωσε το «Τυπικό του Σατανά», όπου αναφέρονται οι σατανιστικές τελετουργίες.

Το 1969 ο LaVey, στην πρώτη μορφή μιας ταινίας, με τίτλο «Επίκληση του αδελφού μου δαίμονα» (1969), με μουσική του Mick Jagger από τους Rolling Stones, έπαιξε το ρόλο του Σατανά. Ο Kenneth προχώρησε σταδιακά στη διαμόρφωση των σατανιστικών του αντιλήψεων. Έτσι το 1970 υπογράμμισε ότι ο Εωσφόρος είναι ο Θεός του Φωτός και δεν πρέπει να αξιολογηθεί αρνητικά, ως θεός του σκότους. Αυτό αποτελεί δυσφήμηση από μέρους των χριστιανών.

Η ταινία του Kenneth θεωρήθηκε ως γιορτή των γενεθλίων της Εποχής του Υδροχόου. Ο Εωσφόρος, ο επαναστάτης άγγελος, βρίσκεται πίσω από όλα τα γεγονότα που συμβαίνουν σήμερα. Το μήνυμα του είναι: το κλειδί της χαράς είναι η ανυπακοή (τόμος 3, αριθ. 10, σ. 247).

Αυτή η αντίληψη δεν συμφωνούσε με τη θέση του LaVey, που θεωρούσε τον Σατανά ως σύμβολο και δεν έκανε διάκριση ανάμεσα στο Διάβολο και στον Εωσφόρο. Έτσι ο LaVey δεν εμφανίστηκε στην τελευταία έκδοση της ταινίας (1980). Όμως η επίδραση του Kenneth στην «Εκκλησία του Σατανά» ήταν προσδιοριστική.

Λόγω της διασυνδέσεως του LaVey με το Hollywood, η σατανιστική εκκλησία έγινε πρωτοσέλιδο θέμα στις εφημερίδες του 1967. Αυτό συνέβη με την ευκαιρία της τελέσεως σατανιστικού γάμου του ριζοσπαστικού δημοσιογράφου John Ragmond με την Judith Case που άνηκε στην «καλή κοινωνία» της Καλιφόρνιας και με τη σατανιστική βάπτιση της κόρης του LaVey.

Κατά τα τέλη του 1967 τελέστηκε η σατανιστική βάπτιση ενός αξιωματούχου του Αμερικανικού Ναυτικού, που εντάχθηκε στην «Εκκλησία του Σατανά». Το ναυτικό των ΗΠΑ αντέδρασε με την αναγνώριση της εκκλησίας του LaVey. Την καταχώρησε στο «Εγχειρίδιο για Κληρικούς» του Αμερικανικού Ναυτικού.

Ο «Αρχιερέας του Σατανά», όπως άρχισε να αυτοαποκαλείται ο LaVey, απέκτησε οπαδούς μεταξύ των ηγετικών κύκλων του Hollywood. Στο διάστημα 1969 και 1972 ο LaVey εξέδωσε τα βασικά του βιβλία: The Satanic Bible (1969), το Βιβλίο των Μαγισσών (1971), που προσανατολίζετε εντελώς προς την σεξουαλική μαγεία. Το 1972 εξέδωσε το «Τυπικό του Σατανά».

Η κίνηση του LaVey διαδόθηκε σε πολλά μέρη. Το 1973 υπολογίζεται ότι υπήρχαν ομάδες «Grotto» (Grotto σημαίνει σπήλαιο) σε 13 αμερικανικές πόλεις, 2 στον Καναδά και 3 σε ευρωπαϊκό έδαφος. Το 1975 ιδρύθηκε η «Εωσφορική Διεθνής», που περιελάμβανε οπαδούς από τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ιταλία και τη Γερμανία (Jean-Paul Borre, Les Sectes Luciferienccs Oujourdui, Paris 1978, α 126-127).

Δογματικές διαφορές οδήγησαν την κίνηση σε διάσπαση. Η μεγαλύτερη συντελέσθηκε το 1975, με τη δημιουργία του «Ναού του Seth». Η διάσπαση έγινε εξαιτίας της κατηγορίας εναντίον του LaVey ότι πούλησε «χειροτονίες ιερέων». Το σχίσμα χώρισε το σύστηματων Grotto και απετέλεσε πηγή συνεχών διαιρέσεων. Μετά το 1975 η πλειοψηφία των μελών της «Εκκλησίας του Σατανά» στις ΗΠΑ προσχώρησε στην κίνηση «Ναός του Seth». Όμως στις διάφορες ευρωπαϊκές χώρες σχηματίστηκαν «εκκλησίες του Σατανά», που ακολουθούσαν το «τελετουργικό» του LaVey, χωρίς όμως να έχουν μαζί του επαφή.

Η κίνηση της Καλιφόρνιας υφίσταται σήμερα κυρίως ως οργάνωση που λειτουργεί με αλληλογραφία και καλλιεργεί την επαφή με ανά τον κόσμο διεσπαρμένους οπαδούς. Το κέντρο στο San Francisco διευθύνεται από μέλη της οικογενείας του LaVey. Προσπάθειες να οργανωθεί η «Εκκλησία του Σατανά» στο Amsterdam τελικά απέτυχαν.

Διδασκαλία

Η «Εκκλησία του Σατανά» ανήκει στον ορθολογιστικό Σατανισμό. Εδώ ο Σατανάς δεν έχει δική του υπόσταση, δεν αποτελεί οντότητα. Αυτό υπογραμμίζεται ιδιαίτερα στη «Σατανιστική Βίβλο»:

«Για να γίνεις σατανιστής δεν χρειάζεται να πουλήσεις την ψυχή σου στον Διάβολο ή να κάνεις συμφωνία με τον Σατανά. Αυτή η απειλή είχε μεταφερθεί από την Χριστιανοσύνη για να τρομοκρατήσει τους ανθρώπους και να μην ξεφύγουν από την μάνδρα» (σ. 61).

«Οι περισσότεροι Σατανιστές δε δέχονται τον Σατανά ως ένα ανθρωπόμορφο πλάσμα με οπλές τράγου, με ακιδωτή ουρά και κέρατα. Απλά αντιπροσωπεύει μια δύναμη της φύσης -τις δυνάμεις του σκότους- μόνο και μόνο επειδή καμία θρησκεία δεν πήρε αυτές τις δυνάμεις έξω από το σκοτάδι. Ούτε και η επιστήμη κατάφερε να καθιερώσει μια τεχνική ορολογία γι’ αυτή τη δύναμη. Είναι μια απείραχτη δεξαμενή καυσίμων, που λίγοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν, εξαιτίας της έλλειψης ικανότητας να χρησιμοποιήσουν ένα εργαλείο χωρίς να είναι υποχρεωμένοι πρώτα να διαλύσουν τη δεξαμενή και να ονομάζουν όλα τα μέρη, τα οποία την κάνουν να λειτουργεί. Είναι αυτή η παράλογη ανάγκη να αναλύσεις που απαγορεύει στους περισσότερους ανθρώπους να εκμεταλλευτούν αυτά τα πολύμορφα κλειδιά του άγνωστου, που ο Σατανιστής επιλέγει να ονομάζει "Σατανά"» (σ. 62).

Όποιος θεωρεί το Σατανά οντότητα και προσπαθεί να οικειοποιηθεί τη δύναμή του με τις μαύρες λειτουργίες λογίζεται κατά τη «Σατανιστική Βίβλο» ως ψευδοσατανιστής. Αντίθετα όποιος απολυτοποιεί τη δύναμη και την κατέχει, αυτός είναι αληθινός σατανιστής, ακόμη και αν δεν το γνωρίζει:

«Ο ψευδο-Σατανιστής πάντα κατάφερνε να εμφανίζεται μέσα από την μοντέρνα ιστορία, με τις μαύρες τελετές διαφόρων επιπέδων βλασφημίας. Αλλά ο πραγματικός Σατανιστής δεν αναγνωρίζεται τόσο εύκολα ως τέτοιος. Θα ήταν μια υπεραπλούστευση, εάν λέγαμε ότι κάθε επιτυχημένος άνδρας ή γυναίκα στη γη χωρίς να το ξέρει είναι ένας ενεργός Σατανιστής. Αλλά η δίψα για επίγεια επιτυχία και την επιβεβαιωμένη πραγματοποίησή της είναι συνήθως σημεία, τα οποία ο άγιος Πέτρος αποδοκιμάζει. Εάν η είσοδος του πλουσίου ανθρώπου στον παράδεισο μοιάζει πράγμα τόσο δύσκολο, όσο και το να περάσεις μια καμήλα στο κεφάλι βελόνας, εάν η αγάπη για το χρήμα είναι η πηγή του κακού, τότε πρέπει να υποθέσουμε τουλάχιστον ότι οι πιο δυνατοί στη γη πρέπει να είναι και οι πιο Σατανικοί. Αυτό βέβαια ισχύει για οικονομολόγους, βιομηχάνους, πάπες, πρίγκιπες, δικτάτορες και για όλους τους πρωτεργάτες των παγκοσμίων γεγονότων» (σ. 104).

Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας Θεός ή κανένας Διάβολος. Ο άνθρωπος παίρνει τη θέση του Θεού:

«Εάν ο άνθρωπος επιμένει στο να εξωτερικεύει τον αληθινό εαυτό με την μορφή ενός "Θεού", τότε γιατί να φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό με το "Φοβού τον Θεού" – γιατί να επιμείνει στο να εξωτερικεύεται μέσω του Θεού, θέλοντας να κάνει μια τελετή και θρησκευτική τελετουργία στο όνομά του;» (σ. 44).

«Ο Σατανιστής αισθάνεται: "Γιατί να μην είσαι ειλικρινής και να δημιουργήσεις έναν θεό της φαντασίας σου, όπως εσύ;" Κάθε άνθρωπος είναι ένας θεός, αν αναγνωρίσει τον εαυτό του σαν μοναδικό. Γι’ αυτό ο σατανιστής γιορτάζει τα γενέθλιά του ως την μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου. Και εκτός των άλλων δεν είσαι πιο ευτυχισμένος από το γεγονός της γεννήσεώς σου, από το γεγονός της γέννησης κάποιου άλλου που ποτέ δεν έχεις καν γνωρίσει; Ή για τον ίδιο λόγο, εκτός από τις θρησκευτικές γιορτές, γιατί να αποδίδεις μεγαλύτερη τιμή στα γενέθλια ενός προέδρου ή μιας ιστορικής ημερομηνίας, αντί να το κάνεις για την ημέρα που ήρθες σ' αυτόν τον καλύτερον απ' όλους κόσμο;» (σ. 96).

Ναζιστική ηθική

Αν θελήσουμε να χαρακτηρίσουμε την σατανιστική ηθική, πρέπει να πούμε ότι πρόκειται για ωφελιμιστική ηδονιστική και υλιστική φιλοσοφία, που προσδιορίζεται στην «Σατανιστική Βίβλο». Η φιλοσοφία της συνοψίζεται στο κείμενο: «Η ζωή είναι η μεγαλύτερη απόλαυση, ο θάνατος είναι η μεγαλύτερη αποχή. Γι’ αυτό απολαύστε τη ζωή όσο πιο πολύ μπορείτε, εδώ και τώρα! Δεν υπάρχει παράδεισος λαμπρής δόξης και ούτε κόλαση.... Εδώ και τώρα είναι η ημέρα της χαράς! Εδώ και τώρα η ευκαιρία μας! Διαλέξτε αυτή τη μέρα, αυτή την ώρα, γιατί κανείς Λυτρωτής δεν σώζει! Πες στη δική σου καρδιά: Είμαι Λυτρωτής του εαυτού μου!» (33).

Στην «Σατανιστική Βίβλο» το καλό συνίσταται στην εκπλήρωση των επιθυμιών. Η άρνηση των επιθυμιών ή η μη εκπλήρωση τους θεωρείται κακό. Ο LaVey έπαιξε το ρόλο του Σατανά στο φιλμ του Polansky, «Το Μωρό της Ρόζμαρι», που αποτελούσε αντιστροφή της χριστιανικής ηθικής.

Ο Σατανάς δεν είναι πρόσωπο ή κάτι το κακό, είναι σύμβολο των σαρκικών ικανοποιήσεων που πρέπει να ακολουθεί ο άνθρωπος, για να εμποδίσει την εμφάνιση του πραγματικού κακού.

Εδώ βλέπουμε μια αντιστροφή των αξίων, όπως εμείς τις γνωρίζουμε με βάση τη χριστιανική πίστη και τον πολιτισμό μας. Η ηδονή και η πλεονεξία θεωρούνται αρετές. Στη θέση της εγκράτειας αναφέρεται το ότι «ο Σατανάς ενσαρκώνει την ικανοποίηση των παθών»: Προβάλλει την εκδίκηση αντί του «στρέψε και το άλλο σαγόνι» και «όλες τις ονομαζόμενες αμαρτίες, επειδή όλες οδηγούν στη σωματική, πνευματική και συναισθηματική ικανοποίηση».

Ο σατανισμός του LaVey δεν αισθάνεται οίκτο για τους ασθενείς και τους αδύνατους -είναι η «θρησκεία της δύναμης»- η ηθική της αποτελεί αντιστροφή της επί του όρους ομιλίας του Χριστού:

«Δώσε χτύπημα για χτύπημα, περιφρόνηση για περιφρόνηση, χαμό για χαμό, με πρόσθετο τόκο, πρόσθεσε σ' αυτό ελεύθερα!

Μάτι για μάτι, δόντι για δόντι, σε τετραπλάσια, 100πλάσια ισχύ! Γίνε ο τρόμος για τον αντίπαλό σου και, όταν θα έχει συνεχίσει το δικό του δρόμο, θα έχει πολύ περισσότερη σοφία για να το ξανασκεφτεί. Έτσι θα γίνεις σεβαστός σε όλους τους τομείς της ζωής και το πνεύμα σου -το "αθάνατο" πνεύμα σου- θα ζει όχι σε έναν άπιαστο παράδεισο, αλλά στα μυαλά και στα νεύρα αυτών, των οποίων το σεβασμό κέρδισε» (σ. 35).

«Τρεις φορές καταραμένοι οι αδύνατοι, η ανασφάλεια τους κάνει ποταπούς, αυτοί θα υπηρετούν και θα υποφέρουν!» (σ 35).

«Μακάριοι οι δυνατοί, γιατί αυτοί θα κατέχουν τη γη. Καταραμένοι οι αδύνατοι, γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν το ζυγό!» (σ. 35).

«Μακάριοι οι δυνατοί, γιατί αυτοί θα κατέχουν μεγάλο θησαυρό. Καταραμένοι οι πιστεύοντες στο καλό και στο κακό, γιατί αυτοί θα εκφοβηθούν από τις δυνάμεις του σκότους!» (σ. 35).

«Ο σατανιστής περιφρονεί όρους, όπως "ελπίδα" και "προσευχή", αφού αυτό είναι ενδεικτικό φόβου. Εάν ελπίζουμε και προσευχόμαστε για κάτι να γίνει, δεν θα ενεργήσουμε με θετικό τρόπο που θα το κάνει να συμβεί. Ο σατανιστής, συνειδητοποιώντας ότι οτιδήποτε αποκτά είναι από τις δικές του πράξεις, παίρνει την κατάσταση στα χέρια του, αντί να προσεύχεται στον Θεό για να γίνει αυτό. Η θετική σκέψη και η θετική πράξη προστιθέμενες δίνουν αποτελέσματα» (σ. 41). Για τη «θετική σκέψη» βλ. βιβλίο μας «Αυτογνωσία - Αυτοπραγμάτωση, Σωτηρία» Πρέβεζα, 1991).

«Ο σατανισμός αντιπροσωπεύει την υπευθυνότητα στους υπεύθυνους, αντί να ασχολείται με τους ψυχολογικούς βρικόλακες. Πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται στην γη εξασκούν την ωραία τέχνη του να κάνουν τους άλλους να νιώθουν υπεύθυνοι και ακόμη και να τους είναι υπόχρεοι, χωρίς κανένα λόγο. Ο Σατανισμός παρατηρεί αυτές τις βδέλλες κάτω από το πραγματικό φως.

Οι ψυχολογικοί βρικόλακες είναι άτομα που απομυζούν τους άλλους από τη ζωτική τους ενέργεια. Αυτός ο τύπος ανθρώπου μπορεί να βρεθεί σ' όλες τις οδούς της κοινωνίας. Δεν πληρούν κανένα χρήσιμο σκοπό στη ζωή τους και δεν είναι ούτε ερωτικά αντικείμενα ούτε πραγματικοί φίλοι. Παρόλα αυτά νιώθουμε υπεύθυνοι σ' αυτούς τους ψυχικούς βρικόλακες χωρίς να ξέρουμε το γιατί» (σ. 75).

Εδώ γίνεται φανερή η πνευματική συγγένεια με το ναζισμό. Η «Σατανική Βίβλος» δεν παραλείπει να αναφερθεί στον Χίτλερ:

«Από κάθε σύνολο άρχων (είτε είναι θρησκευτικές, πολιτικές ή φιλοσοφικές) κάποια καλά μπορούν να διακριθούν. Μέσα από την τρέλα της Χιτλερικής φιλοσοφίας ένα σημείο βγαίνει σαν φωτεινό παράδειγμα απ' αυτήν: "Η δύναμη μέσα από την διασκέδαση!". Ο Χίτλερ δεν ήταν χαζός, όταν προσέφερε στους Γερμανούς χαρά σε
προσωπικό επίπεδο, για να εξασφαλίσει την πίστη τους σ' αυτόν, και την κορυφαία αποτελεσματικότητα» (σ. 82).

Όταν γίνεται κανείς μέλος αυτής της ομάδας, πρέπει ν' απαντήσει στην ερώτηση, αν αγαπάει ταινίες τρόμου, αν μισεί περισσότερο τον πατέρα του ή τη μητέρα του. Αν είναι γυναίκα πρέπει να δώσει απάντηση στο ερώτημα: «θα επιθυμούσες να υπηρετήσεις σαν θυσιαστήριο για μια τελετουργία; Αν όχι, τότε γιατί;» (βλ. Annete Haack/ F.W. Haack, σ. 20).

Η αντεστραμμένη ηθική της Εκκλησίας του Σατανά φαίνεται και στις σατανιστικές εντολές (The Nine Satanic Statements):

1. Ο Σατανάς ενσαρκώνει την απόλαυση αντί της εγκράτειας.

2. Ο Σατανάς ενσαρκώνει την πραγματική ζωή αντί για τις πνευματικές φαντασιώσεις.

3. Ο Σατανάς ενσαρκώνει καθαρή σοφία αντί της υποκριτικής αγίας αυτοεξαπάτησης.

4. Ο Σατανάς ενσαρκώνει τη φιλικότητα έναντι αυτών που το αξίζουν, στη θέση της αγάπης που σπαταλάται σε αγνώμονες!

5. Ο Σατανάς ενσαρκώνει εκδίκηση, αντί του "πρόσφερε και το άλλο μάγουλο".

6. Ο Σατανάς ενσαρκώνει υπευθυνότητα έναντι εκείνων που είναι υπεύθυνοι για τον εαυτό τους. Ψυχικά ανάπηροι δεν τον ενδιαφέρουν!

7. Ο Σατανάς βλέπει τον άνθρωπο ως ένα άλλο ζώο, που μερικές φορές είναι καλύτερο, συχνά όμως χειρότερο από άλλα, τετράποδα.

8. Ο Σατανάς ενσαρκώνει όλες τις ονομαζόμενες αμαρτίες. Μόνο αυτές οδηγούν στη σωματική και πνευματική ικανοποίηση!

9. Ο Σατανάς είναι πάντοτε ο καλύτερος φίλος της Εκκλησίας. Αφού την κράτησε στη δουλειά της όλα αυτά τα χρόνια» (σ. 25).
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Walpurgisnacht
Wannabe Μάγος
Wannabe Μάγος


Θηλυκό Ταύρος Άλογο
Ημερομηνία εγγραφής : 03/03/2016

ΔημοσίευσηΘέμα: συνέχεια   Πεμ Μαρ 03, 2016 3:51 pm

Οι Μ. Langone και L. Blood, σχολιάζοντας την «Σατανική Βίβλο» του LaVey παρατηρούν τα ακόλουθα.

Ο LaVey υποστηρίζει τη βίαιη ανεξαρτησία που είναι γνώρισμα της αναρχίας, την επανάσταση και την ριζοσπαστική αυτάρκεια, απευθυνόμενος σε παιδιά των οποίων η συμπεριφορά προς κάθε είδους αρχή βρίσκεται στο στάδιο της διαμόρφωσης. Ακόμη στο βιβλίο αυτό κηρύσσεται η ελεύθερη έκφραση των βιαιότερων σεξουαλικών ορμών η φροντίδα και η ζεστασιά είναι γνωρίσματα των αδυνάτων. Ολ' αυτά είναι ένα δείγμα δαρβινισμού, μακιαβελλισμού, με στοιχεία ναζιστικά και νιτσεϊκά, που παραπέμπουν στο δόγμα «η θέληση της δύναμης». Φυσικά, αυτή η κοσμοθεωρία του LaVey φαίνεται «τίμια» και «ρεαλιστική» σε μερικούς εφήβους, οι οποίοι βλέπουν την κοινωνία των ενηλίκων γεμάτη βία, υποκρισία, αδηφαγία και διαφθορά. Επιπροσθέτως μερικοί απ' αυτούς αισθάνονται ότι θα μπορούσαν να επωφεληθούν περισσότερο από τη ζωή, αν μπορούσαν να κυριαρχήσουν επάνω σε συνανθρώπους τους μέσω του φόβου.

Σατανιστικές εορτές

Στη «Σατανιστική Βίβλο» αναφέρεται πως για τον σατανιστή «η μεγαλύτερη γιορτή απ' όλες είναι η ημερομηνία της γέννησής του. Αυτό είναι σε άμεση αντίθεση με την αγιότητα των άλλων ημερών των άλλων θρησκειών, που αποθεώνουν ένα συγκεκριμένο θεό» (σ. 96).

Εκτός από τα γενέθλια, οι δύο επόμενες μεγάλες γιορτές του σατανισμού είναι η «Νύχτα Βαλμπούργκις» (Walpurgisnacht) και το Halloween ή «Η βραδιά των Αγίων Πάντων» (All Hallows Eve) (σ.96).

Η «Σατανιστική Βίβλος» ισχυρίζεται πως η σατανιστική γιορτή «Νύχτα Βαλμπούργκις» έχει σχέση με την αγία Walburgis (710-779), της οποίας η εορτή τελείται στις 20 Φεβρουαρίου και στην 1η Μαΐου. Όμως η σύνδεση αυτή είναι εντελώς αυθαίρετη. Όπως αναφέρεται στο Lexikon fur Theologie und Kirche (έκδ. Herrder, Freiburg, τόμος 10, σ. 928), Walpurgisnacht είναι η νύχτα προς την πρώτη Μαΐου. Κατ' αυτή, σύμφωνα με αρχαίο μύθο, λύνονται όλες οι μαγικές δυνάμεις, ιδιαίτερα των μαγισσών στο όρος Blockberg στο Harz (Γερμανία). Ο μύθος αυτός δεν βρίσκεται σε κανένα συσχετισμό με τη ρωμαιοκαθολική αγία Walburgis ή, σύμφωνα με άλλες ονομασίες, Walburgaa Walburg.

Η εορτή των αγίων Πάντων είναι σύμφωνα με το εορτολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή. Όμως στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία γιορτάζεται κατά την 1η Νοεμβρίου. Σύμφωνα με τη «Σατανική Βίβλο» η εορτή Halloween πέφτει στις 31 Οκτωβρίου ή την 1η Νοεμβρίου. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ φωτιάς στη Βρετανία κατά την εποχή των Δρυιδών και στη Σκωτία συνοδεύετε με τον χρόνο «που τα πνεύματα των νεκρών, οι δαίμονες, οι μάγοι και οι μάγισσες, οι γητευτές, ήσαν ασυνήθιστα ενεργοί και ευμενείς» (σ. 97).

Στο σατανιστικό χώρο γιορτάζονται ακόμη τα ηλιοστάσια και οι ισημερίες. Η διαφορά μεταξύ του ηλιοστασίου και της ισημερίας θεωρείται σημαντική, γιατί «προσδιορίζει τη σχέση μεταξύ του ήλιου, του φεγγαριού και των απλανών αστέρων. Το ηλιοστάσιο αναφέρεται στο καλοκαίρι και στο χειμώνα. Η ισημερία αναφέρεται στην άνοιξη και στο φθινόπωρο. Το θερινό ηλιοστάσιο είναι τον Ιούνιο και το Σεπτέμβριο, ενώ το εαρινό τον Μάρτιο. Και τα δύο ηλιοστάσια και οι ισημερίες διαφέρουν μια-δυο μέρες από χρόνο σε χρόνο, εξαρτώμενα από το σεληνιακό κύκλο, αλλά συνήθως πέφτουν στις 21 ή 22 του μήνα. Πέντε με έξι εβδομάδες αργότερα από τις μέρες αυτές γιορτάζονται τα θρυλικά σατανικά όργια» (σ. 98).

Λευκή και μαύρη μαγεία

Κατά τη «Σατανιστική Βίβλο» δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην «λευκή» και «μαύρη» μαγεία, όπως δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στο «καλό» και στο «κακό». Οτιδήποτε κι αν κάνει ο σατανιστής ή ο «μάγος», είναι κατά την κρίση του «καλό», γιατί «αυτός κρίνει το σωστό» (σ. 110). Η θέση του LaVey είναι σαφής:

«Η λευκή μαγεία υποτίθεται ότι χρησιμοποιείται μόνο για καλούς ή μη εγωιστικούς σκοπούς και η μαύρη μαγεία, μας λένε, χρησιμοποιείται μόνο για "κακούς" ή εγωιστικούς σκοπούς. Ο σατανισμός δεν τραβά τέτοιες διαχωριστικές γραμμές. Η μαγεία είναι μαγεία είτε για καλό είτε για παρεμπόδιση. Ο σατανιστής, όντας μάγος, θα πρέπει να έχει την δυνατότητα να αποφασίζει τι είναι δίκαιο και μετά να εφαρμόζει τις μαγικές του δυνάμεις για να πετύχει τους στόχους του» (σ. 51).

«Ο "λευκός" μάγος υποθέτει ότι, καθώς το αίμα αντιπροσωπεύει τη δύναμη ζωής, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να κατευνάσει τους θεούς ή δαίμονες από το να τους παρουσιαστεί με αυτά που θεωρεί απαραίτητα προσόντα» (σ. 87)

Ο "λευκός" μάγος, όντας προφυλακτικός στις συνέπειες που συμπεριλαμβάνει ο φόνος ενός ανθρώπινου πλάσματος, συνήθως θυσιάζει πουλιά ή άλλα "κατώτερα" όντα στις τελετές του. Φαίνεται ότι αυτοί οι ψευδοευλαβείς ελεεινοί δεν αισθάνονται καμία ενοχή με το να σκοτώνουν κάτι μη ανθρώπινο, αντίθετα με το αν σκότωναν κάποιον άνθρωπο» (σ. 87).

«Δεν υπάρχει καμία διαφορά μεταξύ "λευκής" και "μαύρης" μαγείας, εκτός από την αυτάρεσκη υποκρισία, την οδηγούμενη από ενοχή έλλειψη τιμιότητας και την αυταπάτη του ιδίου του "λευκού" μάγου. Στην κλασσική θρησκευτική παράδοση η "λευκή" μαγεία γίνεται από αλτρουιστικούς, εξελικτικούς και "καλούς" σκοπούς. Ενώ η "μαύρη" χρησιμοποιείται για αύξηση του εαυτού, προσωπική δύναμη και "διαβολικούς" σκοπούς» (σ. 110-111).

Σατανιστικά «σύνεργα»

Η «Σατανιστική Βίβλος» αναφέρεται στα κυριότερα σατανιστικά σύνεργα περιγράφοντας ταυτόχρονα και τη σημασία τους.

1. Βωμός

«Ο σατανισμός είναι μια θρησκεία κυρίως της σάρκας κι όχι του πνεύματος. Γι' αυτό ένα ιερό από σάρκα χρησιμοποιείται στις σατανικές τελετές. Ο σκοπός του ιερού είναι να υπηρετήσει ένα κεντρικό σημείο, στο οποίο θα επικεντρώνεται η προσοχή κατά τη διάρκεια της τελετής. Μια γυμνή γυναίκα χρησιμοποιείται ως βωμός στις σατανικές τελετές, γιατί η γυναίκα είναι η φυσική παθητική αποδέκτρια και αντιπροσωπεύει την μητέρα φύση».

«Σε μερικές τελετές η γύμνια της γυναίκας, που υπηρετεί ως βωμός, δεν είναι πρακτική, γι' αυτό μπορεί να είναι ντυμένη ή μερικώς καλυμμένη. Εάν μια γυναίκα κάνει μόνη της τελετή, δεν χρειάζεται καμιά γυναίκα να χρησιμοποιηθεί ως βωμός. Εάν δεν χρησιμοποιείται κάποια γυναίκα για βωμός, το ανυψωμένο σχέδιο που χρησιμοποιείται για να ξαπλώσει πάνω, θα χρησιμοποιηθεί για άλλα αντικείμενα για την τελετή. Για τελετές πολυπληθών ομάδων φτιάχνεται ένας ειδικός τραπεζοειδής βωμός για να ξαπλώσει η γυναίκα, περίπου 3-4 πόδια ύψος και 5 1/2-6 πόδια μάκρος» (The Satanic Bible, σ. 135-136).

2. Baphomet

«Το σύμβολο του Baphomet χρησιμοποιούταν από τους Ιππότες του Ναού (Knights Templar) για ν' αναπαραστήσει τον Σατανά. Διαμέσου των αιώνων το σύμβολο αυτό έχει αποκαλεστεί με πολλά διαφορετικά ονόματα. Ανάμεσα σ' αυτά: Ο τράγος του Mendes (The goat of Mendes), ο τράγος των χιλίων νέων (the goat of a thousand young), ο μαύρος τράγος (the black goat), ο τράγος του Ιούδα (the judas goat) και ίσως το πιο κατάλληλο, αποδιοπομπαίος τράγος (the scape-goat)».

«Ο Baphomet αντιπροσωπεύει τις δυνάμεις του σκότους σε συνδυασμό με την γενετική ευφορία του τράγου. Στην "αγνή" του μορφή το πεντάγραμμο δείχνει περικυκλωμένη τη φιγούρα ενός άνδρα από τα πέντε σημεία ενός αστεριού -τα 3 δείχνουν πάνω και τα δύο προς τα κάτω- συμβολίζουν την πνευματική φύση του ανθρώπου. Στο σατανισμό, χρησιμοποιείται επίσης το πεντάγραμμο, αλλά μια και ο σατανισμός αντιπροσωπεύει τα σαρκικά ένστικτα του ανθρώπου ή το αντίθετο της πνευματικής φύσης, το πεντάγραμμο είναι ανεστραμμένο, ώστε να χωράει τέλεια το κεφάλι του τράγου – τα κέρατά του αντιπροσωπεύουν την δυαδικότητα, γυρισμένα προς τα πάνω σε πρόκληση.

Οι εβραϊκές φιγούρες γύρω στον εξωτερικό κύκλο του συμβόλου, που πηγάζει από τις μαγικές διδασκαλίες της Kabbala, σχηματίζουν την λέξη «Leviathan», το ερπετό της υγρής αβύσσου, που ταυτίζεται με τον Σατανά. Αυτές οι φιγούρες απαντούν στα πέντε σημεία του αντεστραμμένου άστρου» (The Satanic Bible, σ. 136).

3. Κεριά

«Τα κεριά που χρησιμοποιούνται στην σατανική τελετουργία αντιπροσωπεύουν το φως του Lucifer – τον κουβαλητή του φωτός, την διαφώτιση, την ζωντανή φλόγα, την αεικαή επιθυμία και τις φλόγες της Αβύσσου».

«Μόνο μαύρα κι άσπρα κεριά χρησιμοποιούνται στην σατανική τελετή. Ποτέ δεν χρησιμοποιείται πάνω από ένα άσπρο κερί, αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν όσα μαύρα κεριά απαιτούνται, για να φωτιστεί ο τελετουργικός θάλαμος. Το λευκό κερί χρησιμοποιείται για την καταστροφή των εχθρών. Οι περγαμηνές, στις οποίες είναι γραμμένες οι κατάρες, καίγονται στην φλόγα του λευκού κεριού» (The Satanic Bible, σ. 136).

4. Κουδούνι

«Το συντριπτικό αποτέλεσμα του κουδουνιού χρησιμοποιείται για να δηλώσει την αρχή και το τέλος της τελετής. Ο ιερέας χτυπάει το κουδούνι εννέα φορές. Αυτό γίνεται μια φορά στην αρχή της τελετής, για να καθαριστεί κι εξαγνιστεί ο αέρας απ' όλους τους εξωτερικούς ήχους, και άλλη μια στο τέλος της τελετής, για να εντείνει την διεργασία και να λειτουργήσει σαν μόλυσμα, που φανερώνει τελειότητα» (The Satanic Bible, σ. 137).

5. Το «Άγιο Ποτήρι»

Στην σατανική τελετή το κύπελλο που χρησιμοποιείται συμβολίζει το Ποτήρι της έκστασης. «Ιδανικό θα ήταν το Άγιο Ποτήρι να ήταν από ασήμι, αλλά αν δεν είναι δυνατόν να αποκτηθεί ένα ασημένιο, ένα φτιαγμένο από οποιοδήποτε μέταλλο, γυαλί ή από πηλό μπορεί να χρησιμοποιηθεί οποιοδήποτε εκτός από χρυσάφι. Ο χρυσός έχει πάντοτε συνδεθεί με τις λευκόφωτες θρησκείες και το παραδεισένιο Βασίλειο (The Satanic Bible, σ. 137).

6. Το ελιξίριο

Πρόκειται για βλάσφημη απεικόνιση της θείας ευχαριστίας με τη χρήση αλκοόλ. Στη «Σατανιστική Βίβλο» αναφέρεται ότι ο σατανισμός «επαναφέρει τη θεία κοινωνία στον αρχικό της σκοπό, εκείνον του ερεθισμού των συναισθημάτων που είναι απαραίτητος για τις σατανιστικές τελετές. Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείται μόνο κρασί – οποιοδήποτε ποτό είναι το πιο ερεθιστικό και ευχάριστο στην γεύση κάνει εξίσου».

«Το ελιξίριο της ζωής είναι για να πίνεται από το Άγιο ποτήρι της Έκστασης, που αναφέρθηκε παραπάνω, αμέσως μετά την επίκληση στον Σατανά» (The Satanic Bible, σ. 138).

7. Το ξίφος

«Το ξίφος της Δύναμης είναι συμβολικό της επιθετικής δύναμης και λειτουργεί ως προέκταση και επέκταση του χεριού με το οποίο ο ιερέας χειρονομεί και δείχνει. Κάτι παράλληλο σε αυτό είναι το μπαστούνι της ένδειξης ή της εκρηκτικής ράβδου που χρησιμοποιούνται σε άλλες μορφές μαγικών τελετών».

«Το ξίφος κρατιέται από τον ιερέα και χρησιμοποιείται για να δείξει προς το σύμβολο του Baphomet κατά τη διάρκεια της επίκλησης στον Σατανά. Χρησιμοποιείται επίσης στα τελετουργικά βήματα, όταν καλούνται μπροστά οι τέσσερις πρίγκιπες της κόλασης. Ο ιερέας σπρώχνει την άκρη του ξίφους μέσα από τον πάπυρο που περιέχει το μήνυμα ή το αίτημα, αφού έχει διαβαστεί δυνατά!».

«Για τις ιδιωτικές τελετές, εάν δεν μπορεί να βρεθεί ξίφος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα μακρύ μαχαίρι ή ράβδος ή παρόμοιο σκεύος» (The Satanic Bible, σ. 138)

8. Ο Φαλλός

Σε ομαδικά τελετουργικά χρησιμοποιείται και ένα φαλλικό σύμβολο προς γελοιοποίηση του χριστιανικού αγιασμού (The Satanic Bible, σ. 139).

9. Η δισκοειδής Καμπάνα

«Η δισκοειδής καμπάνα χρησιμοποιείται για να κληθούν οι δυνάμεις του Σκότους. Την κρούουν μια φορά αφού καθένας που συμμετέχει έχει επαναλάβει τα λόγια του ιερέα, "ζήτω ο Σατανάς" (Hail Satan)» (The Satanic Bible, σ. 139).

10. Η Περγαμηνή

«Η περγαμηνή είναι ο τρόπος μέσω του οποίου το γραμμένο μήνυμα/αίτημα μπορεί να "καταναλωθεί" από τις φλόγες του κεριού και να σταλεί στους αιθέρες. Το αίτημα είναι γραμμένο στην περγαμηνή ή σε χαρτί, διαβάζεται δυνατά από τον ιερέα και έπειτα καίγεται στην φλόγα είτε του άσπρου είτε του μαύρου κεριού, όποιο είναι το κατάλληλο για την συγκεκριμένη απαίτηση» (The Satanic Bible, σ. 139-140).

Σατανιστικά τελετουργικά

Η «Εκκλησία του Σατανά» έχει το δικά της «σατανιστικά τελετουργικά» (The Satanic Rituals), που γράφτηκαν από τον LaVey το 1972. Κάθε τελετή αρχίζει με την επίκληση: «In Nomine dei Nosti Satanas». Ακολουθεί δέηση στην οποία αναφέρονται τα 77 ονόματα του Σατανά. Μερικά από αυτά είναι παραδοσιακά, όπως Ασταρώθ ή Βεελζεβούλ, άλλα είναι ονόματα θεοτήτων ανατολικών ή άλλων αρχαίων θρησκειών που ερμηνεύονται με διαβολική έννοια, όπως Κάλι, Σίβα, Πλούτων, Μολώχ. Ακόμη άλλα προέρχονται από ιστορίες στη φιλολογία – Δράκουλας, Μεφιστοφελής. Άλλα πάλι είναι πρωτότυπα, όπως Mormo (πράγμα που χρησιμοποιείται ως κριτική από τους πολεμίους των Μορμόνων).

Στην «ακολουθία για το βάπτισμα των νηπίων» αναφέρεται μεταξύ άλλων:

«Στο όνομα του Σατανά, Εωσφόρου, Βελίαλ, Λεβιάθαν και όλων των επωνύμων και ανωνύμων δαιμόνων που πορεύονται στο σατανικό σκότος, ακούετέ μας, χαιρετήστε μια νέα και άξια αδελφή/αδελφό (όνομα του παιδιού), Χαίρε μάγισσα/μάγε, φυσικώτατε και αληθινέ μάγε. Τα μικροσκοπικά σου χέρια έχουν τη δύναμη να συντρίψουν τους κατεστραμμένους θόλους των ψεύτικων ουρανών και από τα συντρίμμια τους να οικοδομήσουν ένα μνημείο μιας γλυκιάς υποχώρησης. Η τιμιότητα σου σε καθιστά δικαιούχο μιας αξιοκερδισμένης κυριαρχίας πάνω σε ένα κόσμο γεμάτο από ανθρώπους που γονατίζουν φοβισμένα».

Εκτός από τη βάπτιση, το γάμο και την κηδεία η Εκκλησία του Σατανά έχει και άλλες τελετουργίες, κατά τις οποίες οι άνδρες ντύνονται στα μαύρα και φορούν μάσκες. Οι γυναίκες φορούν ενδύματα, ώστε να είναι σεξουαλικά προκλητικές.

Το τελετουργικό του LaVey μπορεί να ερμηνευθεί και αποκρυφιστικά. Αυτό έγινε πράγματι από τις διάφορες σχισματικές ομάδες της «Εκκλησίας του Σατανά». Αυτό που για το LaVey είναι ψυχόδραμα, μπορεί να εκληφθεί από τους οπαδούς λατρεία του Διαβόλου.

Στη συνέχεια αναφέρουμε τις κυριότερες τελετουργίες της «Εκκλησίας του Σατανά»:

1. Μαύρη λειτουργία

Σύμφωνα με το Satanic Rituals του LaVey (σ. 34), σκοπός της «μαύρης λειτουργίας» είναι η απελευθέρωση των χριστιανών από την προηγούμενη πίστη τους. Γι' αυτό αποτελεί παρωδία της Ρωμαιοκαθολικής λειτουργίας και συνίσταται σε ύβρεις εναντίον του Χριστού, στη βεβήλωση της καθαγιασμένης Όστιας στο σώμα γυμνής γυναίκας πάνω στο βωμό. Η Όστια πετάγεται στη συνέχεια από τον τελετουργό στο έδαφος και πατιέται, ενώ εκστομίζονται ύβρεις απευθυνόμενες στο πρόσωπο του Χριστού: «εξαφανίσου στην ανυπαρξία του κενού ουρανού γιατί ποτέ δεν υπήρξες και ποτέ δεν θα υπάρξεις» (Michael Α.A Buino, The Church οι Satan. 1989. σ. 22).

Η «Εκκλησία του Σατανά» χρησιμοποιεί σήμερα Όστιες όχι από Ναούς, αλλά «καθαγιασμένες» από ιερείς-οπαδούς που έχουν χειροτονηθεί από «επισκόπους» (Episcopi Vagantes) διαφόρων μικρών ψευδο-εκκλησιών. Σε περίπτωση που ο «ιερέας» είναι ταυτόχρονα και Ιερέας του Σατανά, χρησιμοποιεί στην «λειτουργία» τη φόρμουλα που απευθύνεται στον Χριστό: «Συ, τον όποιο εγώ με την ιδιότητα του ιερέως αναγκάζω, ανεξάρτητα από το αν θέλεις ή όχι, να κατέλθεις σ' αυτή την όστια και να ενσαρκωθείς σ' αυτό τον άρτο... άκουσε...»! (Μ.Α. Aquino, σ. 46).

2. Βαριά ατμόσφαιρα

Ο LaVey υποστηρίζει πως πήρε αυτή την τελετή από μασονική οργάνωση. Εκεί εορτάζετε σε τελετουργική μορφή μια δίκη, όπου ελάμβανε χώρα η εκδίκηση των Ναϊτών εναντίον του βασιλέα της Γαλλίας που «διαλύετε στο τίποτε» και εναντίον του πάπα της Ρώμης. Αυτός τοποθετείται μέσα σε ένα φέρετρο, όπου βρίσκει μια νεαρή γυναίκα η οποία τον μεταστρέφει στην σαρκική ηδονή και έτσι μπορεί να υποστεί την τιμωρία του.

3. Το όραμα του ζώου

Στην τελετή αυτή οι άνθρωποι απαρνούνται την πνευματική τους φύση και γιορτάζουν την ζωώδη ταυτότητά τους.

Ένας αρουραίος, που συμμετέχει στην τελετουργία μέσα σ' ένα κλουβί, ελευθερώνεται κατά το τέλος της και οι πιστοί τον ακολουθούν μεταβαλλόμενοι σε ζώα, βαδίζοντας με τα τέσσερα, επαναλαμβάνοντας την κραυγή «Ο άνθρωπος είναι Θεός, αλλά και γι' αυτό είμαστε και μείς Θεοί» (The Satanic Bible, σ. 25).

4. Ο Νόμος των Τραπεζοϊδών

Το περιεχόμενο προέρχεται από την σεξουαλική ψυχανάλυση του Wilhelm Reich. Μέσω φωτός, ήχου και μιας «ηλεκτροστατικής γεννήτριας» που ταυτίζεται με σεξουαλικά προσδιορισμένη δραστηριότητα, αποσκοπείται η δημιουργία της οργονικής ενέργειας, που κατά τον Reich είναι η σεξουαλικής φύσεως ζώσα ενέργεια του σύμπαντος.

5. Φόρος τιμής για τον Tschort

Στη τελετουργία αυτή δοξάζεται η γυμνή γυναίκα που χρησιμοποιείται ως βωμός. Ψάλλονται ύμνοι στα σαρκικά πάθη.

Σεξ

Στη «Σατανιστική Βίβλο» υπογραμμίζεται ο σεξουαλικός παράγων στα πλαίσια της σατανιστικής τελετουργίας και κηρύττεται ελευθερία σ' αυτό το ζήτημα:

«Ο σατανισμός πράγματι συνηγορεί στην σεξουαλική ελευθερία, αλλά μόνο με την πραγματική σημασία της λέξης. Ελεύθερος έρωτας βάσει της σατανιστικής σύλληψης σημαίνει ακριβώς αυτό. Ελευθερία είτε να είσαι πιστός σ' ένα μόνο πρόσωπο, ή να παραδώσεις κυριολεκτικά τις σεξουαλικές σου επιθυμίες με όσους άλλους νοιώθεις ότι είναι απαραίτητο για να ικανοποιήσεις τις συγκεκριμένες σου ανάγκες» (σ. 65).

«Ο σατανισμός αποδέχεται κάθε μορφή σεξουαλικής δραστηριότητας που ικανοποιεί σωστά τις ατομικές επιθυμίες – είτε είναι ετεροφυλοφιλικές ομοφυλοφιλικές, αμφοτεροφιλοφιλικές ή ακόμη και την αποχή, εφόσον αυτό επιλέγεις. Ο σατανισμός επίσης επικυρώνει κάθε είδωλο ή παρεκτροπή που θα προάγει την σεξουαλική ζωή» (σ. 67-68).

Ανθρωποθυσίες

Ο Σατανισμός απαγορεύει τις πραγματικές θυσίες και σέβεται τους ανθρώπους και τα ζώα. (Το επισημαίνει η Σατανική Βίβλος)

Στο Σατανισμό δεν γίνονται πραγματικές θυσίες, διότι θα ήταν ανόητο, δεν είναι ότι απλά δεν υπάρχει ο Σατανάς (οπότε θα ήταν άσκοπο να θυσιάσεις σε ένα σύμβολο) αλλά το γενικό σύστημα του Σατανισμού δεν επιτρέπει να συμβεί κάτι τέτοιο, είναι ενάντια στην Θεωρεία και στην Ιδεολογία του.

Μόνο στα πλαίσια της τελετής για Κατάρα υπάρχει συμβολική θυσία. Όταν καταραστείς το άλλον είναι σαν να τον έχεις «θυσιάσει συμβολικά», ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη. Αυτό δεν έχει καμία σχέση όμως με δολοφονικές ενέργειες. Ο Σατανιστής βρίσκεται στο βωμό του, στέλνει την κατάρα του, το θύμα βρίσκεται μακριά. Όταν τελειώσει η τελετή, το θύμα είναι συμβολικά θυσιασμένο. Απλά τα πράγματα.

Στη Βίβλο του LaVey αναφέρεται πως η «μαύρη τελετή» κατά την οποία ένας γυμνός ιερέας στέκεται μπροστά σ' ένα βωμό που αποτελείται από μια γυμνή γυναίκα και γίνεται χρήση μαύρων κεριών από λίπος αβάπτιστου μωρού και ενός κάλυκα με ούρα πόρνης αποτελεί «τέχνασμα», «φιλολογική ανακάλυψη», ψεύτικη προπαγάνδα του χριστιανισμού.

Παρ' όλα όμως αυτά υπάρχουν βασικά κομμάτια στο ίδιο κείμενο, που διασαφηνίζουν το ζήτημα της «ανθρωποθυσίας», σύμφωνα με το «δόγμα» της Εκκλησίας του Σατανά:

«Η χρήση μιας ανθρωποθυσίας σε μια σατανική τελετή δεν σημαίνει ότι το θύμα κατακρεουργείται για να εξευμενίσει τους θεούς. Συμβολικά το θύμα καταστρέφεται δια της επενέργειας μιας μαγικής φόρμουλας ή κατάρας που στη συνέχεια οδηγεί στη φυσική, πνευματική ή συναισθηματική καταστροφή του θύματος με τρόπους και μέσα που δεν μπορούν να αποδοθούν στο μάγο» (σ. 88).

«Η μόνη φορά που ένας σατανιστής θα έκανε μια ανθρώπινη θυσία θα ήταν εάν εξυπηρετούσε διπλό σκοπό. Ο ένας, είναι να απελευθερώσει την οργή του μάγου, με το να καταραστεί, και ακόμα περισσότερο να απαλλαγεί από ένα τελείως απεχθές άτομο που του αξίζει να το πάθει. Ένας σατανιστής σε καμία περίπτωση δεν θα θυσίαζε ένα ζώο ή ένα μωρό» (σ. 89).

Η ερώτηση που τίθεται είναι: «ποιος, τότε θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν κατάλληλο και ταιριαστό ανθρώπινο θύμα και πως κανείς έχει το δικαίωμα να καταδικάσει ένα τέτοιο άτομο;» Η απάντηση είναι τρομακτικά απλή: «Οποιοσδήποτε σε έβλαψε άδικα, κάποιος που ξέφυγε από τα όρια για να σε πληγώσει, επίτηδες για να σου προκαλέσει δυσκολίες και ταλαιπωρίες, σε σένα ή στους αγαπητούς σου» (σ. 89).

«Με λίγα λόγια, ένα άτομο που με τις ίδιες του τις πράξεις πάει γυρεύοντας να το καταραστείς. Όταν ένα πρόσωπο με τη σιχαμερή συμπεριφορά του, ουσιαστικά εκλιπαρεί να καταστραφεί, τότε είναι πραγματικά υποχρέωσή σου να του εκπληρώσεις την επιθυμία του. Ο άνθρωπος που εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία, για να προκαλέσει τους άλλους, συχνά, αλλά λανθασμένα ονομάζεται "σαδιστής". Στην πραγματικότητα αυτό το άτομο είναι ένας παραπλανημένος "μαζοχιστής" που εργάζεται για την ίδια την καταστροφή του. Ο λόγος που ένα άτομο που σε χτυπάει λυσσασμένα, είναι επειδή σε φοβάται ή φοβάται αυτό που αντιπροσωπεύεις, ή ζηλεύει την ευτυχία σου. Είναι αδύναμο, ανασφαλές και νιώθει πως στέκεται σε τρεμάμενο έδαφος, όταν τον καταραστείς. Αυτοί γίνονται ιδανικά ανθρώπινα θύματα για θυσίες» (σ. 90).

«Γι' αυτό έχεις κάθε δικαίωμα να τους καταστρέψεις (συμβολικά), και εάν η κατάρα σου προκαλέσει την πραγματική τους εκμηδένιση, να χαίρεσαι γιατί έχεις συντελέσει στο να απαλλαγεί ο κόσμος από μια πληγή. Εάν η επιτυχία ή ευτυχία σου ενοχλεί κάποιον, εσύ δεν του χρωστάς τίποτα. Έχει δημιουργηθεί για να ποδοπατηθεί. Εάν οι άνθρωποι έπρεπε να δέχονται τις συνέπειες των πράξεων τους, θα το σκεφτόταν πολύ καλά!» (σ. 90).

«Ο υποτιθέμενος σκοπός της εκτελέσεως του τυπικού της θυσίας είναι για να σκορπίσει την ενέργεια, η οποία διοχετεύεται μέσω του αίματος του φρεσκοσκοτωμένου θύματος στην ατμόσφαιρα των μαγικών έργων και μ' αυτό τον τρόπο να επιτείνει την επιτυχία του μάγου. Ο "λευκός" μάγος παραδέχεται ότι εφόσον το αίμα αντιπροσωπεύει την ζωική δύναμη, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να κατευνάσει τους θεούς και τους δαίμονες παρά με το να τους προσφέρει αρκετές ποσότητες απ' αυτό. Ο "λευκός" μάγος, επειδή φοβάται τις συνέπειες που έχει ο φόνος ενός ανθρωπίνου όντος, φυσικά χρησιμοποιεί πουλιά ή αλλά "κατώτερα" όντα στις τελετουργίες του. Φαίνεται ότι αυτοί οι αδιάντροποι παλιάνθρωποι δεν αισθάνονται ένοχη με το να παίρνουν τη ζωή μη ανθρωπίνων όντων, εν αντιθέσει με ενός ανθρώπου. Το θέμα είναι ότι εάν ο "μάγος" αξίζει το όνομά του, θα είναι ασυγκράτητος στο να ελευθερώσει την αναγκαία δύναμη από το ίδιο του το σώμα, αντί από ένα απρόθυμο και ανάξιο θύμα» (σ. 87).

Το βάρος, λοιπόν, δεν τίθεται στην λατρεία του Σατανά και στην προσφορά θυσίας σ' αυτόν, με αντάλλαγμα την ικανοποίηση των αιτημάτων του μάγου ή των πελατών του, αλλά στην απελευθέρωση της οργής που φωλιάζει στο εσωτερικό του μάγου και αυτό ενισχύει τη δύναμή του για την πραγμάτωση του «σκοπού». Υπενθυμίζουμε ότι ο LaVey δέχεται τον Σατανά ως σύμβολο και όχι ως πραγματική οντότητα. Η σατανική δύναμη βρίσκεται «μέσα» στο σατανιστή και όχι έξω απ' αυτόν.

Αυτή η δύναμη ελευθερώνεται κατά τον LaVey στη διάρκεια της οδύνης του θανάτου, κατά το σεξουαλικό οργασμό ή ακόμη με τον «τυφλό θυμό» ή το «θανάσιμο τρόμο».

«Αντίθετα προς όλες τις μαγικές θεωρίες, η απελευθέρωση της δυνάμεως δεν γίνεται κατά τη διάρκεια του πεσίματος κάτω του αίματος, αλλά κατά τη διάρκεια της οδύνης του θανάτου του ζωντανού όντος. Αυτή η έκχυση της βιο-ηλεκτρικής ενέργειας είναι το ίδιο φαινόμενο με αυτό που συμβαίνει κατά τη διάρκεια της μυστηριώδους εξάρσεως των συναισθημάτων, όπως π.χ. τον σεξουαλικό οργασμό, τον τυφλό θυμό, τον θανάσιμο τρόμο, την θλίψη που σε λιώνει κλπ. Απ' αυτά τα συναισθήματα, το ευκολότερο απ' όλα στα οποία μπορείς να μπεις με τη θέλησή σου, είναι ο σεξουαλικός οργασμός και ο θυμός, με τη θλίψη στην τρίτη θέση. Ας θυμηθούμε ότι τα δύο πιο εύκολα από αυτά τα τρία συναισθήματα (ο σεξουαλικός οργασμός και ο θυμός) έχουν εντυπωθεί στο υποσυνείδητο του ανθρώπου ως "αμαρτωλά" από τους θρησκευόμενους» (σ. 88). Εδώ βλέπουμε και πάλι την αντιστροφή της χριστιανικής ηθικής.

Από όλα τα ανωτέρω, αποδεικνύεται ο ορθολογιστικός χαρακτήρας του σατανισμού του LaVey. Απορρίπτει εξίσου τον παράδεισο των χριστιανών, όπως και τη δοξασία της μετενσάρκωσης των αποκρυφιστών. Για τον «μεσσία» της Εκκλησίας του Σατανά, η ζωή είναι ένα μεγάλο «πάρτυ» και πρέπει να το απολαύσει κανείς στην πληρότητα.

Όμως στην πράξη, το τελετουργικό του LaVey μπορεί να κατανοηθεί και αποκρυφιστικά. Αυτό συνέβη με τις σχισματικές ομάδες, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, αλλά και στο εσωτερικό της «Εκκλησίας του Σατανά». Αυτό που για το LaVey αποτελεί ψυχο-δράμα, για τους οπαδούς του θα μπορούσε να σημαίνει πραγματική επίκληση σατανικών οντοτήτων.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Η Εκκλησία του Σατανά
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Triquetra :: ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ :: Αιρέσεις - Οργανώσεις-
Μετάβαση σε: