And if it harms none, Do what you will
 
ΦόρουμΦόρουμ  ΕγγραφήΕγγραφή  ΣύνδεσηΣύνδεση  

Μοιραστείτε | 
 

 επικινδυνα βοτανα

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
fosopsi
Wannabe Μάγος
Wannabe Μάγος


Θηλυκό Λέων Κόκκορας
Ημερομηνία εγγραφής : 03/08/2011

ΔημοσίευσηΘέμα: επικινδυνα βοτανα   Τετ Σεπ 21, 2011 3:20 am

ΜΠΕΛΑΝΤΟΝΑ (Atropa bella donna)




Μπελαντόνα

"Atropa Belladonna" είναι η λατινική ονομασία ενός ασυνήθιστου φυτού. Ο μεγάλος φυσιοδύφης Διοσκουρίδης έδωσε στο φυτό αυτό το όνομα. Θεωρείται ότι ήταν τόσο εξοικειωμένος με την φύση και τις ιδιότητες των φυτών ώστε ήταν πάντα εύκολο γι' αυτόν να βρίσκει καταπληκτικά κατάλληλες ονομασίες γι' αυτά.

Το όνομα Atropa Belladonna είναι ένα καλό παράδειγμα πάνω σ' αυτή τη θεωρία γιατί το όνομα του γένους αναφέρεται στην Μοίρα Άτροπο της Ελληνικής μυθολογίας, την άκαμπτη που κόβει το νήμα της ζωής, υπονοώντας την δραστηριότητα του δηλητηρίου. Η προέλευση του ονόματος του είδους δεν έχει ξεκαθαριστεί. "Belladonna" στα ισπανικά σημαίνει "ωραία γυναίκα" όπως επίσης και στα ιταλικά. Προφανώς αναφέρεται στο γεγονός ότι οι γυναίκες της ισπανικής και της ιταλικής αριστοκρατίας χρησιμοποιούσαν τον χυμό του φυτού ο οποίος περιέχει ατροπίνη, διαλυμένο στο νερό, για να διαστείλουν τις κόρες των ματιών τους ώστε να δείχνουν πιο ονειρικές και όμορφες.

Περιγραφή

Ενδημικό της κεντρικής και νότιας Ευρώπης. Θάμνος σε ανοιχτό πράσινο χρώμα που προτιμά την άφθονη σκιά. Τα άνθη του είναι σε σχήμα καμπάνας για να μετατραπούν σε μεγάλους μαύρους γυαλιστερούς καρπούς σφαιρικού σχήματος, που περιέχουν πορφυρόχρωμο χυμό. Όλα τα μέρη του φυτού είναι εξαιρετικά τοξικά. Τα ξερά φύλλα περιέχουν ατροπίνη και σκοπαλαμίνη που έχουν ναρκωτική και αντισπασμωδική δράση. Η Μπελαντόνα είναι ένα γοητευτικό και ταυτόχρονα ύπουλο φυτό.

Ιδιότητες

Η Atropa belladona είναι εξαιρετικά δηλητηριώδης. Ο υψηλός βαθμός τοξικότητας της υπάρχει σε όλα τα μέρη του φυτού και ιδιαίτερα στους σπόρους, τις ρίζες και τα φύλλα.

Είναι γνωστή εδώ και αιώνες σαν δηλητήριο, και χρησίμευε επίσης σαν πηγή παραγωγής μερικών φαρμάκων όπως η Υοσκιαμίνη, αλλά είναι πολύ επικίνδυνη στη χρήση εκτός αν χρησιμοποιείται από ειδικευμένους φυσικούς.

Τα συμπτώματα δηλητηρίασης που προέρχεται από Μπελαντόνα είναι στεγνό και καυτό στόμα, ξαναμμένο δέρμα, ναυτία, σύγχυση και ντελίριο.

Οι ομοιοπαθητικοί συνιστούν την Μπελαντόνα για ασθένειες που έχουν παρόμοια συμπτώματα. Όλα τα μέρη της Μπελαντόνας χρησιμοποιούνται στην ομοιοπαθητική θεραπεία. Το φυτό κοπανιέται και πιέζεται με το χυμό ανακατεμένο με αλκοόλ για να διαλυθεi

Η ''μαγικη υπόσταση'' της Μπελαντονα

Ρίζα Μπελαντόνας
Η ρίζα του φυτού αυτού χρησιμοποιείται για να φέρει την ομορφιά και την αγάπη. Χρησιμοποιείται επίσης για ερωτικό δέσιμο και κάθε είδους εργασία που έχει να κάνει με το "ξεσήκωμα" και την ερωτική τρέλα. Λενε πως αν έχεις μαζί σου ένα κομμάτι μπελαντόνα τυλιγμένο σε ένα κόκκινο πανί είναι ικανό να ξεσηκώσεις τα πλήθει στο πέρασμά σου. Χρησιμοποιείται ευρέως για την ανάδειξη της ομορφίας.
Ο μύθος λέει πως η Μπελαντόνα ήταν κάποτε μια πανέμορφη γυναίκα που μάγευε στο διάβα της τα αρσενικά.
Παρόλα αυτά η Μπελαντόνα χρησιμοποιείται για αστρικά ταξίδια.
΄Μεγάλη ΠΡΟΣΟΧΗ: Η Μπελαντόνα δε θα πρέπει σε καμία περίπτωση να έρχεται σε άμεση επαφή με το δέρμα ή τα χέρια σας καθώς αποτελεί ένα επικίνδυνο και ΤΟΞΙΚΟ φυτό. Θα πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ και μεγάλη προσοχή στις ποσότητες.


Γητειές - καταδεσμοί - ξόρκια....
Μπελαντόνα για να τρέχουν ξοπίσω σας οι άντρες!!!!

"Κατά πως σέρνεται η μπελαντόνα ,
να σέρνονται κι οι άντρες στο διάβα μου,
κατά πως τρέχει ξοπίσω μου η μπελαντόνα,
να τρέχουν πίσω μου τα αρσενικά,
πίσω από εμένα την .............., κόρη της.............
Κατά πως κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί
στην ομορφιά της σκοτεινής κυράς
και ο έρωτας της παίρνει το μυαλό όλων,
να τρελαίνονται κι οι άντρες στο δρόμο μου.

Για να "δέσουν" τα αρσενικά να τρέχουν πίσω από το φουστάνι έραβαν με κόκκινη κλωστή στο τελείωμα της φούστας τους ρίζα μπελαντόνα ή την είχαν πανω τους μέσα σε κόκκινο πανί".


ναί ναί μα υπάρχει κι άλλο ''μυστικό ...
έπρεπε το βότανο να μέινη στα αστέρια (ξάστρισμα) για 3 νύχτες απο τις 12 για 4 ώρες να φόρτιστει με την δύναμη του φεγγαριού..και τότε λέγανε τα εξέις λόγια ξαστρίσματος:

Aτροπη κυρά Κυρά της Νύχτας
Βασίλισσα του Σκοταδιού..
εσύ που ξυπνάς τις νύχτες
και κλέβεις τους αντρες απ'τις γυναίκες τους
και τα μυαλά τους σαλεύεις με τον έρωτα
την ομορφιά σου μαζί μου να μοιράσεις'
με εμένα την.......γέννα της.......
Οποιος με βλέπει να θολώνεται...
όπως τους θολώνεις το μυαλό.
Με ομορφιά νυχτιάτικη κάλυψε την μορφή μου
κι όποιος με θορεί στα μάγια μου να πέφτει.


Και αφου τελείωνε το 3 ημερο ''ξαστρισμα'' έραβαν το φύλακτο τους σε κόκκινο μεταξωτό,λέγοντας τα άλλα λόγια 33 φορές και κάνοντας 33 κόμπους με κόκκινη μεταξωτη κλωστή.




Μανδραγόρας. Ο ανθρωπόμορφος θάνατος




Mandragora autumnalis. Ενδημική ποικιλία της Μεσογείου και της Ελλάδας

Περιγραφή

Το γένος του μανδραγόρα περιλαμβάνει φυτά πολυετή ενδημικά της Μεσογείου και των Ιμαλαΐων. Το πιο γνωστό είδος είναι το Mandragora officinalis. Ο μανδραγόρας έχει μια μακριά καφέ ρίζα σαν παντζάρι που μπορεί να φτάσει σε βάθος ένα μέτρο. Η ρίζα είναι μερικές φορές μονή και μερικές φορές διακλαδώνεται σε δύο ή τρεις βραχίονες. Ακριβώς από την κορυφή της ρίζας εμφανίζονται μερικά σκουροπράσινα φύλλα που αρχικά είναι όρθια αλλά όταν φτάσουν στο κανονικό τους μέγεθος (30 εκατοστά μήκος και 10 εκατοστά πλάτος) απλώνονται προς τα έξω και προς τα κάτω. Είναι μυτερά στις άκρες και έχουν μια δυσάρεστη οσμή. Μέσα από τα φύλλα ξεπετάγονται τα άνθη του φυτού το καθένα από ξεχωριστό μίσχο μεγέθους 8-10 εκατοστών. Στο σχήμα και στο μέγεθος μοιάζουν λιγάκι με τα άνθη της πρίμουλας και έχουν υπόλευκο χρώμα και αρκετές φορές με μοβ παραλλαγές. Τα άνθη παράγουν ένα σφαιρικό λείο καρπό σαν μικρό μήλο που γίνεται κίτρινος όταν ωριμάσει. Η σάρκα του καρπού είναι γεμάτη και έχει ένα δυνατό άρωμα σαν του μήλου.


Ο μύθος και η μαγεία

Στους αρχαίους καιρούς πιστεύονταν ότι ο Μανδραγόρας είχε μαγικές δυνάμεις. Η διχαλωτή ρίζα του παρομοιάζονταν με ανθρώπινο σώμα και πίστευαν ότι είχε δυνάμεις από τα σκοτεινά πνεύματα της γης. Για να ξεριζώσουν το μανδραγόρα έπρεπε να το κάνουν μόνο μεσάνυχτα και μετά από απαραίτητες προσευχές και τελετουργίες. Κάποιος ζωγράφιζε τρεις κύκλους γύρω από το φυτό με ένα μυτερό κλαδί ιτιάς και μετά έδεναν ένα μαύρο σκύλο στο φυτό με ένα σπάγκο. Ανθρώπινα χέρια δεν έπρεπε να έρθουν σε επαφή με το φυτό. Πιστεύονταν πως όταν ο μανδραγόρας έβγαινε από το έδαφος έβγαζε μια στριγκλιά που σκότωνε ή τρέλαινε όποιον δεν είχε προφυλαγμένα τα αυτιά του εκείνη την ώρα. Όταν το φυτό είχε πια αποκοπεί από την γη μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ευεργετικούς σκοπούς. Ακόμα από την εποχή της βίβλου στην Γένεση υπάρχουν αναφορές για την χρήση του Μανδραγόρα σαν αφροδισιακό και σαν βοτάνι για τεκνοποιία. Η Ραχήλ απελπισμένη που δεν έκανε παιδιά με τον Ιακώβ κατέφυγε στον μανδραγόρα για να γεννήσει τον Ιωσήφ. Στο μεσαίωνα το φυτό ονομάζονταν "μήλο του σατανά" και πίστευαν ότι προκαλούσε τρέλα. Πίστευαν ότι κάτω από τα δέντρα που γίνονταν απαγχονισμοί φύτρωνε μανδραγόρας από το σπέρμα των κρεμασμένων. Ο μανδραγόρας ήταν βασικό συστατικό για τα μαντζούνια των μαγισσών της εποχής και το πιο κοινό παράδειγμα της κατάχρησης των φαρμακευτικών ιδιοτήτων των φυτών από αυτούς που είχαν εμμονές με τις μαγικές και οργιαστικές τελετουργίες με τις οποίες μερικά παραισθησιογόνα ναρκωτικά φυτά είχαν στενά συνδεθεί. Ο μανδραγόρας συνδέθηκε στενά με τον μεσαίωνα και πλήθος προλήψεων και αναφορών σχετικά με τις δυνάμεις του φυτού υπάρχει από εκείνα τα σκοτεινά χρόνια.

Οι πραγματικές ιδιότητες

Σήμερα, η σύγχρονη επιστήμη έχει αποφανθεί ότι οι ρίζες του μανδραγόρα περιέχονται στην κατηγορία των αναλγητικών όπως η μπελαντόνα και η τα φύλλα της κόκας. Δύο από τα ενεργά χημικά συστατικά του μανδραγόρα είναι η ατροπίνη και η σκοπολαμίνη δύο ισχυρά κατευναστικά. Ο μανδραγόρας έχει επίσης μεγάλη περιεκτικότητα σε μανδραγορίνη, ένα ισχυρό υπνωτικό και ναρκωτικό. Είναι έτσι εύκολο να καταλάβουμε γιατί αποδίδονται στο φυτό αφροδισιακές ιδιότητες όπως και επίσης ο κίνδυνος να προκαλέσει τρέλα η και θάνατο. Είναι επίσης εμετικό και καθαρτικό προξενώντας συστολές στο στομάχι. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που είχε συνδεθεί αρχικά με την τεκνοποιία. Αλλά σε κάθε περίπτωση η απευθείας λήψη της ρίζας δεν συνιστάται. Τα αποτελέσματα από την χρήση του μανδραγόρα είναι είναι εξαιρετικά απρόβλεπτα και πολύ τοξικά.



Υοσκύαμος ο φαρμακευτικός



Ανάμεσα στα φαρμακευτικά φυτά της Δωδεκανήσου συγκαταλέγεται και ο Υοσκύαμος ο φαρμακευτικός (Hyoscyamus officinalis).

Οι λαϊκές ονομασίες του φυτού είναι:

Δύσκιαμος ή Δίσκυαμος, Γέρος, Γέροντας, Γιατρός, Δαιμοναριά. Στην βόρειο Κάρπαθο (Όλυμπος) ονομάζεται «Χοιροκουκιά», που αποτελεί ακριβή απόδοση στην δημοτική της λέξεως Υοσκύαμος, από το: «υς»=χοίρος και «κίαμος»=κουκί.

Πατήστε στην εικόνα για να τη δείτε σε μεγένθυνση Όνομα: yoskiamos.jpg Εμφανίσεις: 39 Μέγεθος: 27,5 KB

Πρόκειται για γένος δικοτυληδόνων φυτών, τα οποία ανήκουν στην οικογένεια των Σολανιδών (Solanaceae). Περιλαμβάνει περίπου είκοσι (20) είδη αυτοφυή στην Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική. Στην Ελλάδα απαντούν ως αυτοφυή τρία (3) είδη.

Είναι φυτά άκρως τοξικά και ως εκ τούτου δηλητηριώδη, χρήσιμα στην φαρμακολογία και την θεραπευτική, διότι περιέχουν δραστικά αλκαλοειδή.

Το γένος των φυτών αυτό κατάγεται από την Ασία, από όπου διαδόθηκε αργότερα στην Ευρώπη, την Αφρική και τελευταία στη Βόρειο Αμερική.

Ο Υοσκύαμος ήτο γνωστός για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες από πολύ παλαιά. Οι λαοί της Μεσοποταμίας: Σουμέριοι, Ακκάδιοι, Βαβυλώνιοι, οι Φοίνικες και οι Αιγύπτιοι, αρκετές χιλιάδες χρόνια π.Χ. εγνώριζαν τον Υοσκύαμο και τον εχρησιμοποιούσαν στην θεραπευτική.

Αναφέρεται από τον Ιπποκράτη τον Κίνο (460-377 π.Χ.), τον Διοσκουρίδη (9-79 μ.Χ.), τον Πλίνιον τον πρεσβύτερο (23-79 μ.Χ.), τον Γαληνό Κλαύδιο (129-201 μ.Χ.) κ.ά.

Ο Διοσκουρίδης αναφέρει σχετικά τα εξής:
«Προς δε τας φλεγμονάς των οφθαλμών καταπλάσματα αρμόζει. Άλφιτα μετά αρνογλώσσου καταπλασσόμενα,... υοσκυάμου φύλλα... τυρός νεαρός και λείος». (Διοσκουρίδης, Περί απλών φαρμάκων, Ι, 30, έκδοσις Μ. Wellmann, τ.ΙΙΙ, Hildesheim 1999, σ. 162).

Ο αυτός συγγραφέας αλλαχού γράφει:
«Υοσκύαμος οι δε Διος κύαμος... οι δε υπνωτικόν, οι δε εμμανές,... Αιγύπτιοι σαφθώ (καλούσι).

Καυλούς ανιείς παχείς, φύλλα πλατέα, επιμήκη, εσχισμένα, μέλανα, δασέα. Παρά δε τον καυλόν εφεξής πεφύκασιν ώσπερ ροάς κύτινοι πεφραγμένοι ασπιδίσκη, μεστοί σπέρματος ώσπερ μήκωνος. Έστι δε αυτού διαφορά τρισσή... Φύεται δε παρά θαλάττη και εν ερειπίοις.

Αρμόζει δε το πρώτον χύλισμα και το από ξηρού του σπέρματος εις κολλύρια ανώδυνα και προς ρεύμα δριμύ και θερμών και ωταλγίας και τα περί υστέραν, συν αλεύροις δε ή αλφίτοις προς τε των οφθαλμών φλεγμονάς και ποδών και τας άλλας φλεγμονάς.

Και το σπέρμα δε το αυτό παρέχεται, ποιούν και προς βήχας και κατάρρουν και ρεύμα οφθαλμών και περιωδυνίαν, προς τε ρουν γυναικείον και τας άλλας αιμορραγίας όσον οβολός συν μήκωνος σπέρματι και μελικράτω ποθέν· αρμόζει και προς ποδάγρας, όρχεις πεφυσημένους, μαστούς εν τοκετώ επαιρομένους λείον μετ’ οίνου καταπλασσόμενον και εις τα άλλα ανώδυνα καταπλάσματα μείγνυται ωφελίμως... Η δε ρίζα μετ’ όξους εψηθείσα οδονταλγίας εστί διάκλυσμα».

(Διοσκουρίδης, Περί ύλης ιατρικής, IV, 68-69, έκδοσις M. Wellmann, τ.ΙΙ, Hildesheim 1999, σ. 224-227).

Και μόνον η απλή ανάγνωση του ανωτέρω κειμένου του Διοσκουρίδου, δείχνει την πολλαπλή χρήση και μεγάλη σπουδαιότητα του Υοσκύαμου στην φαρμακολογία και την θεραπευτική κατά την αρχαιότητα.

Κατά τον Μεσαίωνα εγίνετο επίσης ευρεία χρήση του Υοσκυάμου και των εξ αυτού παραγώγων. Επί των μεσαιωνικών τειχών της πόλεως της Ρόδου εφύοντο κατά την περίοδο των Ιπποτών (1310-1522 μ.Χ.), την Τουρκοκρατίαν (152-1912 μ.Χ.) και εξακολουθούν να φύονται μέχρι σήμερα πολυάριθμα φυτά Υοσκυάμου, τα οποία εχρησιμοποιούντο στη θεραπευτική.

Από του 18ου αι. μ.Χ. και εξής η χρήση του Υοσκυάμου στη θεραπευτική γνωρίζει ευρύτατη διάδοση παγκοσμίως, επειδή τότε απεμονώθησαν και εμελητήθησαν επαρκώς τα διάφορα συστατικά, τα οποία περιέχει το φυτόν αυτό.

Ο Υοσκύαμος ο φαρμακευτικός χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα στην λαϊκή ιατρική, υπό των κατοίκων της Δωδεκανήσου και της Κρήτης, ιδιαίτερα στις ωταλγίες και οδονταλγίες.

Ο Υοσκύαμος περιλαμβάνει φυτά ποώδη, μονετή, διετή ή πολυετή, δηλητηριώδη, τριχωτά, με βαρειά οσμή. Τα φυτά έχουν φύλλα κατ’ εναλλαγήν, μεγάλα, μαλακά, συνήθως έλλοβα ή οδοντωτά. Τα άνθη του είναι χωνοειδή με πέντε πέταλα, κιτρινωπά ή ιώδη, με μικρό ποδίσκο.

Ο καρπός είναι κάψα δίχωρη, με πολλά μέλανα σπέρματα, ο οποίος ανοίγει. Φέρει κάλυμμα στο πάνω μέρος αυτού, το οποίον καλείται «Πυξίδιον». Χαρακτηριστικό είναι, ότι ο κάλυκας δεν πίπτει, αλλά παραμένει και περιβάλλει μόνιμα τον καρπόν.

Δραστικά συστατικά του φυτού αυτού είναι τα διάφορα αλκαλοειδή, όπως: υοσκυαμίνη, σκοπολαμίνη κ.ά., με ιδιότητες ναρκωτικές και αντισπασμωδικές. Ακόμη φλαβονοειδή, δεψικές ουσίες κλπ.

Στη φαρμακευτική χρησιμοποιούνται κυρίως τα φύλλα, τα οποία περιέχουν μικρό ποσοστό αλκαλοειδών (0,3-1%), αλλά και άλλα φυτικά μέρη.

Στη λαϊκή Ιατρική χρησιμοποιούνται κυρίως τα σπέρματα, επειδή περιέχουν μεγαλύτερη ποσότητα αλκαλοειδών.

Ορισμένα είδη του Υοσκυάμου του φαρμακευτικού καλλιεργούνται ευρέως, επειδή οι ανάγκες του εμπορίου δεν καλύπτονται από τα αυτοφυή φυτά. Πολλαπλασιάζονται εύκολα με σπέρματα και ευδοκιμούν σε όλα τα εδάφη.

Η συλλογή των φύλλων γίνεται στην αρχή της άνθησης του φυτού. Ξηραίνονται αμέσως σε κλίβανο (50ο-60οC θερμοκρασία), διά να διατηρηθεί το χρώμα των φύλλων και να μην υποστούν αλλοίωση τα αλκαλοειδή, τα οποία περιλαμβάνονται σε αυτά. Τα διάφορα είδη Υοσκύαμου, τα οποία απαντούν ως αυτοφυή στην Ελλάδα, είναι τα εξής:

α) Υοσκύαμος ο μέλας (Hyoscyamus niger)
Πρόκειται διά το πλέον σημαντικό είδος, το οποίον φύεται στη χώρα μας και εκείνο το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως στη φαρμακολογία και την θεραπευτική. Απαντά σε πετρώδεις, άγονους και χέρσους τόπους, συχνά δε στις άκρες των δρόμων και σε ερείπια. Είναι πόα μονοετής ή διετής (ύψους 0,30-0,80 μ. περίπου), με ισχυρό βλαστό, φύλλα μαλακά, συνήθως έλλοβα.

Τα άνθη του είναι σχεδόν επιφυή, κίτρινα ή ωχροκίτρινα, με ιόχρωμες φλέβες. Στη φαρμακευτική χρησιμοποιούνται κυρίως τα φύλλα και τα σπέρματά του. Οι κυριότερες χώρες παραγωγής του είδους αυτού είναι οι εξής: Ουγγαρία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία, Κροατία, Βέλγιο, Ολλανδία και Αγγλία.

β) Υοσκύαμος ο λευκός (Hyoscyamus albus)
Το είδος αυτό έχει άνθη λευκοκίτρινα και είναι περισσότερο τοξικό από το προηγούμενο είδος. Το κύριον αλκαλοειδές αυτού είναι η σκοπολαμίνη.

γ) Υοσκύαμος ο χρυσός (Ηyoscyamus auveus)
Και σε αυτό το είδος επικρατέστερον αλκαλοειδές είναι η σκοπολαμίνη. Στην Ελλάδα το φυτό αυτό απαντά ως αυτοφυές μόνον στη Ρόδο, στη Χάλκη και στην Κρήτη.

δ) Υοσκύαμος ο κολοβός (Hyoscyamus mnticus)
To είδος αυτό αυτοφύεται στην Αίγυπτο, η οποία αποτελεί και την κύρια χώρα παραγωγής του, στην Αραβία, το Ιράν και αλλαχού.

Τα φύλλα του περιέχουν 0,5-1% αλκαλοειδή και κυρίως υοσκυαμίνη και ατροπίνη. Παρά την τοξικότητα του φυτού πολλά ζώα τον τρώγουν, χωρίς να εμφανίζουν ιδιαίτερη ευαισθησία. Οι χοίροι π.χ. τρώγουν χωρίς κανέναν πρόβλημα μέρη του φυτού και ιδιαίτερα τα σπέρματα αυτού, γι’ αυτό και καλείται: «Υοσκύαμος», ήτοι: «Χοιροκουκιά».

Στη φαρμακευτική ο Υοσκύαμος χρησιμοποιείται με την μορφή διαφόρων ιδιοσκευασμάτων, τα οποία χάριν στα αλκαλοειδή που περιέχουν, δρουν ως ηρεμιστικά του νευρικού συστήματος, ως αντισπασμωδικά σε παθήσεις των πνευμόνων (βρογχίτιδα, άσθμα), του πεπτικού και του ουροποιητικού συστήματος.

πηγή : εγχειρίδιο φυσικής μαγείας, ο πλήρης οδηγός των βοτάνων, βότανα τα ιαματικά και ίντερνετ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
επικινδυνα βοτανα
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
Triquetra :: ΒΟΤΑΝΟΛΟΓΙΑ :: Βότανα-
Μετάβαση σε: